Angina

Jest to ropne ostre zapalenie migdałków podniebiennych wywołane przez różnego rodzaju drobnoustroje chorobotwórcze. Najczęściej są to jednak bakterie zwane paciorkowcami, o których już zresztą wspominałem przy omawianiu choroby reumatycznej. Objawy anginy są następujące: początkowo występuje zaczerwienienie i rozpulchnienie błony śluzowej gardła i migdałków, drapanie w gardle, temperatura, bóle głowy, dreszcze. Po krótkim czasie na powierzchni migdałków podniebiennych można dostrzec mniejsze lub większe białe punkciki, czasem zlewające się ze sobą, tworzące niejako muślinową błonkę. Są to wykwity ropne. Po rodzaju tych wykwitów i ich lokalizacji, a także siły, z jaką przytwierdzone są one do migdałka, lekarz potrafi określić, z jakim typem zakażenia mamy do czynienia, co z kolei ma ogromne znaczenie w postępowaniu leczniczym. Dobrym czynnikiem pomocniczym w ustaleniu właściwego rozpoznania jest pobranie wymazu z gardła i zbadanie go pod mikroskopem. W leczeniu anginy obowiązuje leżenie w łóżku aż do całkowitego ustąpienia objawów chorobowych. Niezależnie od podawania zleconych przez lekarza leków, wśród których zawsze w tych przypadkach znajduje się któryś z antybiotyków, duże znaczenie ma także dobre pielęgnowanie dziecka, pełnowartościowe żywienie; pokarmy powinny być tak przygotowane, aby nie drażniły swoją konsystencją migdałków, nie za gorące itp. Nie wolno pod żadnym pozorem samemu skracać wyznaczonego przez lekarza okresu podawania antybiotyków ani też samemu zmniejszać ich dawki.
Angina prawidłowo i wystarczająco długo leczona nie daje żadnych powikłań. Natomiast zlekceważenie podanych wyżej kryteriów postępowania naraża dziecko na wiele niebezpie-czeńst (choroba reumatyczna, zapalenie kłębuszków nerkowych itp.).

Powiększenie (przerost) migdałków

W obrębie jamy ustnej i gardła znajduje się wyjątkowo duże skupisko tkanki limfatycznej. Wszystkie te gruczoły limfatycz-ne tworzą razem pierścień gardłowy chłonny (tzw. pierścień Waldayera). Pierścień ten stanowi niejako bramę obronną ustroju przed zakażeniami. Stąd też stosunkowo częste stany zapalne w tej okolicy ciała. Na skutek tych powtarzających się zakażeń dochodzi z czasem do silnego powiększenia się migdałków, które w wyniku przebytych zapaleń przerastają tkankę łączną i w ten sposób tracą na wartości (obronnej).
Przerost ten dotyczy także niewidocznego gołym okiem migdałka trzeciego. Przerost tych wszystkich migdałków jest czasami tak duży, że utrudnia dziecku połykanie, a w przypadku przerostu migdałka trzeciego (gardłowego) zatyka on tylne nozdrza, utrudnia oddychanie przez nos i powoduje tzw. mowę nosową. O ile należy się zawsze bardzo poważnie zastanowić nad usunięciem migdałków podniebiennych, o tyle z usunięciem migdałka trzeciego nie należy zwlekać. Leczenie przedstawionych wyżej stanów należy do lekarza laryngologa.