Rybia łuska

Jest to choroba wrodzona. Nie wiadomo, co ją wywołuje. Jak sama nazwa tej choroby wskazuje, głównym jej objawem jest to, że suchą i spękaną skórę pokrywa mocno łuszczący się naskórek do złudzenia przypominający właśnie rybią łuskę. Opisane wyżej objawy nasilają się szczególnie w okresie zimowym, a znacznie łagodnieją latem. Jakkolwiek rybia łuska jest chorobą dotychczas nieuleczalną, to jednak przez odpowiednie i systematyczne leczenie można znacznie złagodzić jej bardzo przykre objawy.

Odczyny alergiczne skóry

W praktyce pediatrycznej mamy bardzo często do czynienia z. różnego rodzaju odczynami alergicznymi skóry. Liczba dzieci z takimi odczynami ma stałą tendencję wzrostową. Jest to prawdopodobnie związane ze stale zwiększającą się w środowisku dziecka liczbą nowych związków chemicznych. Odczyn alergiczny skóry manifestuje się klinicznie powstawaniem różnego rodzaju wysypek, z których jedne mają charakter pokrzywki, inne pojedynczych lub zlewających się ze sobą grudek, lub pęcherzyków. Wspólną niejako cechą wszystkich tych wykwitów skórnych jest to, że mocno swędzą. Silne swędzenie zmusza dzieci do drapania się, a to z kolei może spowodować zakażenie skóry. Powstanie odczynów alergicznych skóry może być spowodowane ogromną i bardzo zróżnicowaną ilością różnych czynników. Mogą to być wszelkiego rodzaju substancje i związki chemiczne, środki spożywcze, rośliny, sierść zwierząt, pierze, a nawet pewne czynniki fizyczne. W przypadku odczynów alergicznych skóry słyszy się powiedzenie, że dziecko to jest "uczulone". W powiedzeniu tym jest dużo prawdy, gdyż w tych przypadkach ustrój dziecka nadmiernie reaguje na określone substancje zwane w języku medycznym alergenami przy pomocy własnych ciał zawartych we krwi, które będąc antagonistami tych alergenów noszą nazwę przeciwciał. Opisane wyżej wysypki skórne są właśnie wynikiem reakcji, jaka zachodzi między alergenami a przeciwciałami w ustroju dziecka. Tak więc dziecko mające jedynie przeciwciała skierowane przeciwko określonym alergenom jest na te alergeny niejako uczulone.
Ponieważ nie znamy dotychczas specyficznego lekarstwa na odczyny alergiczne, ważne jest, abyśmy mogli przynajmniej chronić dziecko przed nimi. Stąd też należy starać się ustalić
A.dzaym przypadku, na co jest dziecko uczulone. Nie jest to wcale zadanie proste, zważywszy ile to różnych ciał i substancji otacza nas na co dzień. Wielką pomocą służą nam jednak specjalnie przygotowane testy skórne, które mają poradnie alergologiczne. Jeżeli uda nam się określić, na jaki alergen dziecko jest wrażliwe, czy mówiąc inaczej uczulone, to nie tylko łatwiej nam będzie wyeliminować ten czynnik z otoczenia dziecka, lecz także będziemy mogli zastosować u niego odpowiednie odczulenie. Najlepiej jednak mając w domu dziecko o skłonnościach alergicznych poradzić się w tej sprawie lekarza.

Choroby łojotokowe skóry

Jak sama nazwa wskazuje, są to choroby polegające na zaburzeniach w obrębie gruczołów łojowych skóry. Najczęściej spotykanymi jednostkami chorobowymi są tu: w okresie niemowlęcym ciemieniucha, opisana już w rozdziale traktującym o niektórych chorobach tego wieku, łupież pospolity owłosionej części głowy, występujący najczęściej u dzieci w wieku 8—12 lat, który manifestuje się' obfitym łuszczeniem naskórka i którego leczenie polega na stosowaniu mydła siarkowego, maści siarkowej i innych leków o działaniu miejscowym, i wreszcie trądzik młodzieńczy. Trądzik młodzieńczy, który tak wiele kłopotów sprawia dorastającej młodzieży, powstaje w okresie pokwitania. Cała rzecz polega tutaj na zaczopowaniu masami rogowymi i łojem ujść mieszków włosowych. W ten sposób powstają czopy, których czarne główki widoczne są na powierzchni skóry (czarne kropki i wągry). Najwięcej takich czopów zlokalizowanych jest na twarzy, plecach i klatce piersiowej. Jeżeli na skutek zanieczyszczenia dołączy się do tego stanu zakażenie, to na skórze powstają najpierw drobne grudki, które szybko przekształcają się w krosty. Odróżniamy dwie odmiany trądzika — powierzchowny i głęboki. Do postaci powierzchownej zalicza się postać grudkową i krostkową. Trądzik grudkowy charakteryzuje się obecnością zaskórniaków i nigdy nie pozostawia blizn. W trądziku krostkowym przebieg jest znacznie dłuższy i mogą po nim pozostać blizny. W trądziku głębokim powstają bardzo głębokie nacieki zapalne w skórze w postaci guzów, na szczycie których powstaje krosta. Ten proces trwa bardzo długo i zawsze pozostawia po sobie szpecące blizny. Trądzik powierzchowny nie wymaga specjalnego leczenia. Wystarczy w tym przypadku dobre pielęgnowanie skóry, polegające na myciu skóry wieczorem i w południe ciepłą wodą, a rano zimną, używając mydeł odkażających, np. mydło "Oro". Trądzik głęboki zawsze wymaga porady dermatologa i dużej cierpliwość w jego leczeniu. Najczęściej na trądzik choruja zieci w wieku 14—16 lat. Należy pamiętać, że najczęściej trądzik ten kończy się dopiero w wieku 20—22 lat.