Nietolerancja mleka

Pediatria spotyka się często z obawami matek, że ich pokarm nie tylko nie służy, ale nawet szkodzi ich dzieciom. Rzecz jasna, skarg tego rodzaju jest znacznie więcej niż przypadków prawdziwej nietolerancji pokarmu przez dziecko, która jest naprawdę bardzo rzadka. Nie należy więc zbyt pochopnie rezygnować z podawania pokarmu pod tym pretekstem. Najlepiej, jeśli w przypadkach nawet tylko przez rodzinę "podejrzanych" o nietolerancję mleka, skonsultujemy sprawę z lekarzem.
Nieco częściej możemy się spotkać z nietolerancją mleka krowiego u niemowląt, choć są to również przypadki rzadkie. Jeżeli niemowlę naprawdę nie może przyjmować mleka krowiego (wymiotuje!), to trzeba je zastąpić innymi produktami, ale o tym powinien decydować lekarz.

Kontakty ze służbą zdrowia

Przez cały pierwszy rok życia systematyczny nadzór lekarski nad dzieckiem jest absolutnie konieczny. Od 2 miesiąca każde niemowlę, w razie jakichkolwiek wątpliwości ze strony matki, powinno być przebadane przez lekarza pediatrę, tak często, jak wymaga tego sytuacja.
W czasie regularnych odwiedzin w poradni rejonowej* dla dzieci zdrowych pracownicy społecznej służby zdrowia dokonują oceny rozwoju dziecka, kontrolują jego stan zdrowia, a także udzielają wskazówek, jak pielęgnować i jak żywić niemowlę.
Jak już pisałem, poradnie dla dzieci są stałym patronem dziecka od chwili jego urodzenia do końca 15 roku życia. Są to placówki służby zdrowia, do których rodzice i opiekunowie powinni się zwracać ze wszystkimi swoimi kłopotami zarówno w zdrowiu, jak i chorobie dziecka.
Powiedzieliśmy też sobie, że w związku z wygasaniem naturalnej odporności dziecka na choroby zakaźne (2—3 miesiąc życia), musimy od tego okresu uodparniać je przez szczepienia ochronne.
Szczepienia u wszystkich dzieci zamieszkałych w rejonie wykonują rejonowe poradnie dla dzieci, a dokładnie mówiąc rejonowe punkty szczepień, które są integralną częścią tych poradni. Wszystkie rodzaje szczepień ujęte są w tzw. kalendarzu szczepień. Jest to po prostu ustalony dla całego kraju terminarz poszczególnych szczepień w zależności od wieku. Co pewien okres kalendarze szczepień ulegają zmianom.
Pierwszym szczepieniem u dziecka jest szczepienie przeciwgruźlicze, tzw. BCG, o którym mówiliśmy już przy omawianiu okresu noworodkowego.
W 3, 4 i 5 miesiącu życia dokonuje się trzech kolejnych szczepień, zwanych podstawowymi, przeciwko: błonicy, tężcowi i krztuścowi (jest to szczepionka skojarzona) oraz przeciw chorobie Heinego-Medina (poliomyelitis).
Szczepienie przeciw odrze (jednorazowo) rozpoczynamy dopiero po 13 miesiącu życia.
Wszystkie wyżej wymienione szczepienia są obowiązkowe i zostają wpisane do książeczki zdrowia dziecka. Obowiązkiem rodziców i opiekunów dziecka jest pamiętanie o wyznaczonych terminach poszczególnych szczepień, stawianie się z dzieckiem na każde wezwanie rejonowej poradni, a nawet zwrócenie uwagi lekarzowi poradni na to, że dziecko z jakichś powodów nie zostało zaszczepione w terminie zgodnym z kalendarzem szczepień.
Jeżeli w okresie, w którym wypada kolejne szczepienie, dziecko nie jest zdrowe, należy zapytać lekarza, czy może być ono zaszczepione, czy nie. Równocześnie ustalić należy następny termin szczepienia. Każde dziecko przed szczepieniem powinno być zbadane przez lekarza.
Jak już pisałem, znaczenie szczepień ochronnych jest ogromne. Dzięki nim zlikwidowano wiele dotychczas bardzo groźnych chorób zakaźnych i uratowano wiele tysięcy istnień ludzkich przed kalectwem i śmiercią.
Liczba powikłań poszczepiennych jest obecnie tak nikła, że praktycznie nie stanowi żadnego problemu i nie może być w żadnym wypadku argumentem przeciw szczepieniom ochronnym.