Najważniejsze jednak jest zapobieganie chorobie, a więc prawidłowe pielęgnowanie skóry i prawidłowe żywienie niemowlęcia. Choroba ta daje się na ogół opanować bez większych powikłań, jeżeli naturalnie wcześnie rozpoczniemy leczenie.
Do najgroźniejszych powikłań gronkowcowego zakażenia skóry należy zapalenie płuc, ciężka biegunka i posocznica, których leczenie nastręcza duże trudności.
Ciemieniucha. Zmiany na skórze występują najczęściej na owłosionej części głowy dziecka, chociaż mogą pokazać się również na twarzy lub w okolicy pachwin. Obraz zmian przedstawia się w postaci tłustych, miękkich łusek zlewających się jakby w plaster żółtawego koloru. Zmiany te, prawidłowo leczone, nie dają żadnych powikłań i nie pozostawiają blizn. Sposób leczenia ustala lekarz.
Wyprysk uczuleniowy. Nazywany jest potocznie skazą wysiękową i sprawia wiele kłopotu rodzicom i opiekunom dziecka. Jest to choroba typu alergicznego, a więc powstająca na skutek jakiegoś czynnika, na który organizm dziecka jest uczulony. Najczęściej czynnikami takimi są różnego rodzaju produkty spożywcze, jak np.: jajka, poziomki, truskawki, pomidory itp. Choroba zaczyna się najczęściej w 3 miesiącu życia. Na policzkach dziecka występuje bardzo intensywne zaczerwienienie, a w nich — drobne pęcherzyki, które sączą. Bardzo łatwo dochodzi do zakażenia tych zmian bakteriami chorobotwórczymi — a w konsekwencji — do zlewających się strupów. Zmiany te mogą się przenieść na tułów i kończyny. Dzieci chorujące na skazę wysiękową odczuwają bardzo silne swędzenie w miejscu powstałych zmian skórnych, są niespokojne, drażliwe. Na ogół choroba kończy się pod koniec pierwszego lub drugiego roku życia. Czasem jednak wyprysk uczuleniowy jest zaczątkiem dychawicy oskrzelowej, a zatem stan nadwrażliwości ustroju nie ustaje i może trwać przez całe życie. Leczeniem skazy wysiękowej musi się koniecznie zająć lekarz.
Zapalenia jamy ustnej. Przyczyną zapalenia jamy ustnej jest zakażenie błon śluzowych bakteriami chorobotwórczymi lub wirusami. U małych niemowląt do zapalenia jamy ustnej dochodzi na skutek zaniedbań pielęgnacyjnych, a u starszych, już raczkujących, infekcję z podłogi przenosi na rączkach samo dziecko. W jamie ustnej stwierdza się zmiany w postaci zaczerwienienia błon śluzowych dziąseł, języka i policzków oraz pęcherzyki, a nawet głębokie owrzodzenia. Powodują one obfity ślinotok, ból przeszkadzający lub wręcz uniemożliwiający przyjmowanie
karmów. Zmianom miejscowym mogą towarzyszyć: podniesiona temperatura ciała, niepokój i rozdrażnienie. Niezależnie od zastosowanego przez lekarza leczenia, trzeba podawać dziecku pokarmy jedynie płynne, wysokokaloryczne i letnie.
Ślinotok w przypadku braku respektowania zasad higieny przez domowników może spowodować zakażenie osób z najbliższego otoczenia dziecka.