Skóra zdrowego noworodka ma kolor różowy, jest narządem bardzo delikatnym, a zatem wrażliwym na wszelkiego rodzaju urazy i zakażenia. Ważne, aby o tym pamiętać przy pielęgnowaniu. Zaraz po urodzeniu noworodek pokryty jest tzw. ma-zidłem, które ma ogromne znaczenie ochronne dla skóry. W okolicy grzbietowej obserwuje się często obfity meszek, a czasem nawet dość długie włoski, które z wiekiem same zanikają. Skóra główki jest wyraźnie owłosiona, na nosku można czasem zauważyć krostki, tzw. prosaczki, które nie są żadnym objawem chorobowym, podobnie zresztą jak różowe plamki u nasady noska i w okolicy karku, często niepokojące rodziców i opiekunów dziecka.
Pośrodku brzuszka znajduje się pępek. Jest to miejsce, przez które w życiu płodowym dziecka przechodził tzw. sznur pępowinowy łączący je z łożyskiem matki. Sznur pępowinowy zostaje w czasie porodu przecięty i jego kikut wystaje z pępka do czasu, dopóki sam nie odpadnie (w kilka dni po urodzeniu).
W związku z tym, że pępek jest bardzo podatny na zakażenia, miejsce to wymaga szczególnego pielęgnowania. Skóra spełnia wiele czynności niezbędnych dla prawidłowego funkcjonowania całego organizmu.

Ogólna charakterystyka zdrowego noworodka

Okresem noworodkowym nazywamy okres między momentem urodzenia a końcem pierwszego miesiąca życia dziecka. Jest on stosunkowo krótki, ale ma kolosalne znaczenie dla całej przyszłości dziecka. Nagła zmiana środowiska z wewnątrzmacicznego na zewnątrzmaciczne wymaga od noworodka ogromnego wysiłku, gdyż musi on przystosować się do nowych, zupełnie odmiennych warunków otoczenia i samodzielnie wypełniać te wszystkie funkcje życiowe, które w okresie płodowym wykonywał za niego organizm matki.
Do najważniejszych z nich należy ochrona narządów wewnętrznych przed urazami mechanicznymi i chemicznymi, i przed zakażeniami (czynność tlenowa). Skóra jest ważnym regulatorem ciepła i gospodarki wodnej, ma także duże znaczenie wydziel-nicze. Nie można również zapominać, że dzięki obfitej sieci nerwowej jest aparatem czucia. Poza tym spełnia bardzo wiele innych funkcji.
Głowa noworodka jest elastyczna i podatna na ucisk. Przy obmacywaniu główki palcami w niektórych jej partiach nie wyczuwamy kości. Miejsca te nazywamy ciemiączkami. Cie-miączka zarastają mniej więcej w okresie pierwszych dwudziestu miesięcy życia. Elastyczność czaszki i całego kośćca noworodka ma bardzo ważne znaczenie w czasie porodu i znacznie ułatwia przejście noworodka przez kanał rodny matki. W czasie porodu może dojść do niewielkich odkształceń główki, z których większość sama się wyrównuje.
Tułów i kończyny. Charakterystyczną cechą noworodka i niemowlęcia jest stosunkowo duży tułów i krótkie kończyny. Charakterystyczne jest też ułożenie zdrowego noworodka: główkę ma przegiętą do klatki piersiowej, a kończyny dolne i górne zgięte we wszystkich stawach, co w całości robi wrażenie kłębka. Jest to tzw. ułożenie płodowe, a więc takie, jakie noworodek miał w macicy. Nie powinno się nigdy dziecka "rozprostowywać" w czasie przewijania i mierzenia długości ciała. Może to bowiem mieć niekorzystny wpływ na rozwój stawów biodrowych. Paznokcie noworodka są już dobrze wykształcone i wystają poza opuszki palców.