W nowej roli

1. Wiara w siebie to podstawa powodzenia. Oczekujecie dziecka. Jesteście
podnieceni, szczęśliwi, ale zastanawiacie się, czy nie mając doświadczenia,
sprostacie nowym obowiązkom. Uważniej słuchacie ostatnio rozmów krewnych
i znajomych o wychowaniu dzieci. Czytacie w gazetach i czasopismach artykuły
pisane przez specjalistów. Gdy dziecko się urodzi, będziecie niewątpliwie instruowani
jeszcze przez lekarzy i pielęgniarki. Dowiecie się wszystkiego o witaminach
i szczepieniach. Niejedno wyda wam się niezmiernie skomplikowane. Jedna
bowiem matka powie, że jajko należy podawać wcześnie ze względu na zawartość
żelaza, inna — że nie należy się spieszyć, bo wywołuje uczulenia. Usłyszycie też,
że dziecko łatwo rozpieścić, nosząc je na rękach, to znów, że potrzebuje dużo
pieszczoty. Spotkacie się ze zdaniem, że bajki przyczyniają się do nerwowości
dziecka i — odwrotnie — że rozładowują napięcie.

Nie bierzcie za poważnie wszystkiego, co radzą sąsiedzi, nie deprymujcie się
tym, co mówią specjaliści. Zaufajcie własnemu zdrowemu rozsądkowi, nie
szukajcie zmartwień, gdy ich nie ma, kierujcie się instynktem i przestrzegajcie
wskazówek lekarza, a okaże się, że wychowanie dziecka nie jest aż tak
skomplikowanym zadaniem. Wiadomo nie od dziś, że naturalna, wypływająca
z miłości, opieka rodzicielska jest dla dzieci stokroć cenniejsza niż sprawne
przewijanie pieluszek i biegłość w przyrządzaniu mieszanki. Każde wzięcie
maleństwa na ręce, choćby początkowo niezgrabne, każde przewijanie, kąpiel,
karmienie, każdy uśmiech budzą w nim poczucie, że należy właśnie do was, u was
zaś — pełnię oddania dla niego. Nikt inny na świecie, z ogromnym nawet
doświadczeniem, nie zaspokoi tej potrzeby dziecka.
Poszerzając ciągle zakres badań nad różnymi metodami wychowywania
dzieci, specjaliści przekonywali się coraz dobitniej, że to, co dobra matka i ojciec
wiedzeni instynktem robią wokół dziecka, jest dla niego mimo wszystko
najlepsze. Co więcej, rodzice najlepiej wypełniają swe powinności, gdy są
naturalni, nie skrępowani, wyzbyci lęku. Lepiej bowiem popełnić ileś błędów,
zachowując naturalność, niż robić wszystko z drobiazgową dokładnością podyktowaną
uczuciem niepokoju.

Specjalne kursy dla matek i ojców oczekujących dziecka organizowane są
w wielu miejscowościach przez Yisiting Nurse Association (Stowarzyszenie
Pielęgniarek), Czerwony Krzyż lub lokalny wydział zdrowia. Omawia się na nich
wątpliwości i problemy przyszłych rodziców, dotyczące ciąży, porodu i opieki
nad niemowlęciem.
W punkcie 106 mówię o nowych sposobach odbywania porodu i podaję,
gdzie szukać bliższej informacji.


2. Jak nauczyć się nowej roli? Ojciec i matka tak naprawdę nie nauczą się, jak
dbać o dzieci i jak sobie z nimi radzić, z podręczników i pogadanek, choć i te są
ważne dla wyjaśnienia konkretnych problemów i rozwiania wątpliwości. Podstawy
wynoszą już z dzieciństwa, bo sami byli wychowywani w pewien określony
sposób. A praktykowali też wtedy nieustannie, bawiąc się lalkami i „w dom".
Sami przekonacie się, że reszty można się nauczyć stopniowo, opiekując się
własnym dzieckiem. To właśnie codzienne pielęgnowanie maleństwa, przekonywanie
się, że dajecie sobie radę z karmieniem, zmienianiem pieluszek, kąpielą
i wreszcie świadomość, że mała czy mały z zadowoleniem przyjmuje wasze
celebracje — to wszystko oswaja was z dzieckiem, dodaje pewności siebie i budzi
miłość. Silna więź i wzajemna ufność rozwijają się niepostrzeżenie. Gdy mały
poczuje się już odrębną osobą, która po swojemu myśli i chce postawić na swoim
— a zacznie się to około pierwszego roku życia — i wy, i on będziecie mieli na
czym się oprzeć, by poradzić sobie z takimi np. problemami, jak nadmierna żądza
poznawania świata i postawa „na nie".

Rodzice są oczywiście świadomi własnego wpływu na dziecko, ale często
zaskakuje ich fakt, że istnieje także kierunek odwrotny — że sami rozwijają się,
ucząc się niejednego od własnych dzieci. Innymi słowy bycie matką i ojcem staje
się w życiu dorosłego człowieka niezwykle znaczącym etapem rozwojowym.