Populacja dzieci i młodzieży polskiej jest niejednorodna pod względem stanu i tempa rozwoju fizycznego (rys. 3.5). Najwyższe wskaźniki rozwoju daje się zaobserwować na terenach o lepszych warunkach bytowych (wyższych zarobkach, lepszej opiece zdrowotnej itp.), takich jak np. Warszawa. Nie najlepsze wskaźniki rozwoju fizycznego ludności miejskiej najbardziej uprzemysłowionej dzielnicy kraju — Śląska być może są związane z niekorzystnymi warunkami środowiskowymi (duże zanieczyszczenie powietrza, nieracjonalne żywienie itp.). Obserwuje się zależność z posiadaną liczbą dzieci (rys. 3.6). Stosunkowo najniższe wskaźniki i odmienny typ rozwoju charakteryzują środowisko wiejskie (rys. 3.7), co prawdopodobnie spowodowane jest m.in. większą izolacją biologiczną wsi, znacznym obciążeniem pracą fizyczną już w młodym wieku, nie najlepszą opieką nad dzieckiem, nieracjonalnym żywieniem itp.
W wielu regionach Polski, zwłaszcza w miastach, daje się także zaobserwować różnice w rozwoju dzieci pochodzących z rozmaitych warunków społeczno-bytowych (rys. 3.8). Jednakże poprawa warunków życia, jaka stale następuje, wpływa w znacznym stopniu na niwelowanie tych różnic. Szacuje się, że w ciągu 20 lat różnice międzyśrodowiskowe zmniejszyły się na jedno dziesięciolecie o ponad 1 cm w wysokości i nieco ponad 1 kg w ciężarze ciała.
Dla Polski brak jest porównywalnych danych, które umożliwiałyby określenie zmian, jakie miały miejsce w ostatnich dziesiątkach lat. Z nielicznych badań sprawności w testach lekkoatletycznych wynika, że w stosunku do okresu przedwojennego nastąpiło pewne podwyższenie sprawności fizycznej (rys. 3.9). Wzrost ten niekiedy jest tylko pozorny, jest bowiem pochodną opisywanego uprzednio zjawiska przyspieszenia rozwoju, dzięki czemu dzieci w tym samym wieku kalendarzowym są obecnie fizjologicznie starsze, a więc i proporcjonalnie sprawniejsze (por. rys. 13.3). Niemniej jest rzeczą niezmiernie istotną, że wprawdzie w populacjach krajów wysoko rozwiniętych sprawność (pojmowana jako wyraz siły, szybkości, zwinności, wytrzymałości) obniża się w związku z rozwojem motoryzacji, procesami urbanizacji, zmianami trybu życia itp., w naszym kraju nie obserwuje się dotychczas tego zjawiska, chociaż procesy urbanizacji i uprzemysłowienia szybko postępują.
Dzieci polskie w wieku przedszkolnym ze wsi i z miast wykazują zbliżony poziom rozwoju motorycznego, chociaż jak to zaznaczono, rozwój fizyczny tych pierwszych jest gorszy. Jeśli chodzi o dzieci w wieku szkolnym, to uczniowie ze środowiska wiejskiego charakteryzują się mniejszą sprawnością od swoich rówieśników z miast w zakresie takich zmiennych, jak siła, moc, zwinność, natomiast są bardziej wytrzymali. Różnice te są większe między chłopcami niż między dziewczętami. Najniższą sprawność wykazują dzieci z terenów o zahamowanym procesie urbanizacji.
Badania sprawności fizycznej przeprowadzone w ostatnim dziesięcioleciu (w r. 1963 i 1973) wskazują na pojawienie się pewnej regresji w zakresie takiej cechy sprawności jak wytrzymałość (rys. 3.10). Natomiast pozostałe mierniki wykazały mniejszą lub większą poprawę.
Reasumując, na podstawie badań rozwoju i sprawności fizycznej można przypuszczać, że stan zdrowia populacji dzieci i młodzieży polskiej stale poprawia się, a jego zróżnicowanie zależne od warunków regionalnych i środowiska społecznego wyraźnie się zmniejsza, chociaż dalej istnieje. Największe różnice notuje się między dziećmi ze środowiska inteligenckiego i chłopskiego. Najlepszymi wskaźnikami cechuje się ludność Warszawy, najgorszymi dzieci z terenów wiejskich, nie uprzemysłowionych, o zahamowanym procesie urbanizacji. Porównanie z populacjami dziecięco-młodzieżowymi z innych krajów wskazuje, że dzieci polskie są jeszcze stosunkowo daleko od "pułapu" swoich biologicznych możliwości, a stosunkowo najbliżej niego znajdują się dzieci z lepiej sytuowanych warstw z niektórych środowisk wielkomiejskich.